چه غم انگیز 

چه غم انگیز است پرستو به امید بهار كوچ می كند

چه غم انگیز است پرستو در قفس است

این پرستو شاید تو هستی كه تمام زندگیمی

این غم شاید عشق تو باشد

چرا غم تا وقتی شادی هست

ولی تو به من می گویی برو دیوانه

این ماجرای عشق هر روز من است

ای وای بر من

خدانگهدار.

در زمانهاي بسيار قديم هنوز پاي بشر 

به زمين نرسيده بود ، فضيلتها و تباهيها
 در همه جاشناور بودند . آنها از بيكاري
 خسته شده بودند . روزي همه فضائل و تباهيها
 دور هم جمع شدند ، خسته تر و كسل تر از
 هميشه ، ناگهان ذكاوت ايستادو گفت : بياييد يك
 بازي كنيم . مثلآ قايم باشك . همه از اين
 پيشنهاد شاد شدند و ديوانگي فورآ فرياد زد
 من چشم ميگذارم و از آنجائيكه هيچ كس نمي
 خواست بدنبال ديوانگي بگردد ، همه قبول
 كردند او چشم بگذارد و به دنبال آنها
 بگردد . ديوانگي جلوي درختي رفت و چشم هايش
 رابست و شروع به شماردن كرد ... يك ... دو ... سه
 ... همه رفتند تا جايي پنهان شوند ! لطافت
 خود را به شاخ ماه آويزان كرد ، خيانت داخل
 انبوهي از زباله پنهان شد ، احصالت در
 ميان ابرها مخفي شد ، هوس به مركز زمين رفت ،
 طمع داخل كيسه اي كه خودش دوخته بود مخفي
 شد و ديوانگي مشغول شماردن بود ،
 هفتادونه ... هشتاد ... هشتادو يك ... . همه پنهان شده
 بودند بجز عشق كه همواره مردد بود و نمي
 توانست تصميم بگيرد و جاي تعجب هم نيست
 چون همه مي دانيم پنهان كردن عشق مشكل است .
 در همين حال ديوانگي به پايان شمارش مي
 رسيد ، نودو پنج ... نود و شش ... نودو هفت ...
 هنگامي كه ديوانگي به صد رسيد عشق پريد و در
 بين يك بوته گل رز پنهان شد . ديوانگي
 فرياد زد دارم ميام و اولين كسي را كه پيدا
 كرد تنبلي بود ، زيرا او تنبلي اش آمده بود
 جايي پنهان شود و لطافت را يافت كه از شاخ
 ماه آويزان شده بود ، دوروغ ته درياچه ،
 هوس در مركز زمين ، يكي يكي همه را پيدا
 كرد ، بجز عشق . او از يافتن عشق نا اميد شده
 بود . حسادت در گوشهايش زمزمه كرد ، تو فقط
 بايد عشق را پيدا كني و او پشت گل رز است .
 ديوانگي شاخه چنگ مانندي را از درخت كند
 و با شدت و هيجان زياد آن را در بوته گل رز
 فرو كرد و دوباره و دوباره تا اينكه
 باصداي نا له اي متوقف شد . عشق از پشت بوته
 بيرون آمد با دستهايش صورت خود راپوشانده
 بود و از انگشتانش قطرات خون بيرون ميزد .
 شاخه ها به چشمان عشق فرو رفته بودند و او
 نمي توانست جايي را ببيند . او كور شده بود
 ، ديوانگي گفت : من چه كردم ، من چه كردم ،
 چگونه مي توانم تورا درمان كنم . عشق پاسخ
 داد : تو نمي تواني مرا درمان كني ، اما
 اگر مي خواهي كاري بكني ، راهنماي من باش،
 و اينگونه است كه از آنروز به بعد عشق كور
 است و ديوانگي همواره با اوست.....

خدايا : من گمشده ي درياي متلاطم روزگارم و تو بزرگواري ! پس اي خدا! هيچ مي داني که بزرگوار آن است که گمشده اي را به مقصد برساند ؟ تا ابد محتاج ياري تو ، رحمت تو ، توجه تو ، عشق تو ، گذشت تو ، عفو تو ، مهرباني تو ، و در يک کلام ... محتاج توام

                                 ***********************************

داشتيم تو جاده ميرفتيم که چشمم افتاد به يه تابلو که روش نوشته بود : دوســت داشـــتن دل ميـــخواد نه دليـــل

                             *************************************

باران باش :
زيرا در هنگام بارش گل سرخ و علف هرز از برايش به يک معناست

                        ************************************

خوش به حال آسمون كه هر وقت دلش بگيره بي بهونه مي باره ... به كسي توجه نمي كنه ... از كسي خجالت نمي كشه ... مي باره و مي باره و ... اينقدر مي باره تا آبي شه ... ‌آفتابي شه ...!!! کاش ... کاش مي شد مثل آسمون بود ... كاش مي شد وقتي دلت گرفت اونقدر بباري تا بالاخره آفتابي شي ... بعدش هم انگار نه انگار كه بارشي بوده
                     **************************************

عشق يعني فوتبال...
اگه يه نفر وارد غشق دو نفر بشه، آفسايد ميشه.
اگه يه نفر به ديگري توهين كنه، خطا ميشه، كارت زرد ميگيره!
اگه يه نفر به ديگري خيانت كنه، كارت قرمز ميگيره، بايد از بازي بره بيرون!!!
دو نيمه هم داره: يك نيمه پسره، يك نيمه دختره.

                            ******************************

اگه كسي ديونه ات بود، عاشقش باش. اگه عاشقت بود، دوستش داشته باش. اگه دوستت داشت، بهش علاقه نشون بده. اگه بهت علاقه نشون داد فقط يك لبخند بزن.

                         *********************************

اگر كليد قلبي را نداري قفلش نكن اگر خداحافظي در راه است سلام نكن اگر دستي را گرفتي رهايش نكن دفتري که بسته شد ديگه بازش نکنيد قلبي که شکسته شد ديگه نآزش نکنيد

                         ***********************************

هوس بازان کسی را که زیبا است دوست دارند اما عاشقان کسی را که دوست دارند زيبا می ببنند

                          ************************************

خدایا آنکس که در تنهاترین تنهاییم تنهای تنهایم گذاشت به حق تنهاییت در تنها ترین تنهاییش تنهای تنهایش نذار

 ای که از عشقت گذشتی، رفتنت ایثار نیست

                                         در درویی های عشقت شبهه ی اخبار نیست

 گفتی ازعشقت گذشتی، چون که من را عاشقی

                                        فکرکن، در مذهب آیا بی وفایی عار نیست

 گفتی از عشقم برو آینده ات روشن شود

                                        بی تو در آینده بودن یک کمی دشوار نیست

 گفته ای قسمت نبودش تا که هم بستر شویم

                                        بستر و بالین کجا، درعشق این گفتار نیست

 گفته ای در عشق تو هر شب مریضم بی خیال

                                        ملتی از عشق دیدم هیچ کس بیمار نیست

 گفتی ای یارم چو کفتر پر بکش، پرواز کن

                                        کفتری بی یار آیا شکل یک کفتار نیست؟

 حکم عفوم را زدی امضاء که آزادم کنی

                                       حکم آزادی عاشق چوبه ای جز دار نیست

 هی مرا تکرار می کردی برو ای یار خوب

                                       یار را کشتی، نیازش اینهمه تکرار نیست

و باز سکوت می‌­کند.
سکوت می‌­کنم و سکوتم را هم‌­صحبت سکوتش؛ و تماشای رقص ناگفته‌­های همیشه در بند، در آزادی گذر از روی پل دو نگاه. خنده‌­کنان، اشکریزان.

می‌­گویم: "آنگاه که از دوری همبستر درد و بیماری شدم، و هر شب صدای لالایی گریه‌­های بی‌­تابم خوابم می‌­کرد و هر صبح صدای ناله‌­های در خوابم، بیدار، باز عطر امید تنها یکبار دیگر دیدار تو، نگاهدار من بود، نام تو ذکر عبادت‌های من و یاد تو آرام دلم"

یاس برمی‌­خیزد و نمی‌­گوید: "مرا بجوی تا راه را بیابی" اما من می‌­شنوم، و به راه می‌­افتد و در تاریکی آینه گم می‌­شود. فریاد می‌­کشم: "با من بمان" ولی نمی‌­شنود. نمی‌­گویم: "بی تو عطش می‌­کشدم" اما می‌­شنود. فریاد می‌­کشد: "راه، بسیار دشوار است" و من نمی‌­شنوم.

آینه دروازه رهایی است. دروازه خروج از شهر گذشته‌­ها­، خاطره‌­ها، نا­امیدی‌ها، زخم‌­ها، دردها، اشتباهات، و خود. تمام آنها که باید از آنها گذشت، و دروازه ورود. ورود به تصویر همان گذشته، همان یاد­بود­ها، رنج‌­ها، گناهان، اسارت و همان خود. تمام آنها که باید مرور کرد.
یاس آن سوی آینه است و برای رسیدن به لحظه رسیدن، از آینه باید گذشت.

گام بر می‌­دارم و از او می‌­گذرم؛ و دیگر سو...

"از آن زمان كه رنگ نگاهت پریده شد

یك روز بی خبر تو شدی و نیامدی

اما هنوز نبض غزل با تو می‌­زند

بر عكس رسم جاذبه این كاه شوق را

داری به آرزوی خودت می‌­رسی زمان

چیزی به فكر خودكشی انداخت عشق را

اما هنوز نبض غزل با تو می‌­زند..."

حوا در باغ عدن قدم می زد که ابلیس در هیئت مار به او نزدیک شد و گفت : «این سیب را بخور.»
حوا ، آن گونه که خدا به او دستور داده بود ، سر باز زد .
مار اصرار کرد . « این سیب را بخور .باید برای شوهرت زیباتر و دلپذیرتر شوی.>>
حوا گفت : «احتیاجی نیست او کسی را غیر از من ندارد.»
مار قهقهه زد و گفت :«البته که دارد.»
چون حوا حرف مار را باور نکرد ، او حوا را به بالای تپه ای برد که چشمه ای در آن جا بود .
مار گفت :«او این پایین است . آدم او را این جا مخفی کرده است.»
حوا به پایین نگاه کرد و زن زیبایی را در آب دید . آن وقت سیبی را که مار تعارف کرده بود خورد .


                                                                                                               پائولو کوئیلو

امروز 2 نفر از من آدرس و شماره تلفن تو رو  که این مطلب رو داری میخونی از من گرفتند بيان پيشت
منم دادم . سال ديگه مي يان سراغت
يکيشون خوشبختي بود
اون يکي هم موفقيت
 

موفق باشید

اري  باید به خداوند عشق بورزیم و عشق خدائیومون را تقویت کنم

 تا  عشق او را درک کنیم و آرامش روحمان را در یابیم

**************************************

سلاممممممممممممممم سلامممممممممممممممم

این اولین آپم تو سال ۱۳۸۶ هستش امیدوارم که به دلتون بشینه

انشالله که ساله خوبی داشته باشین

موفق باشین

نظر یادتون نره هاااااااااااااااااااااااااااااااااا

سلام به همگی دوستان عزیز
محمد حسین
مهروص
صادق
 به گروه عشق خوش اومدید

می‌نشینم
رو به یاس می‌کنم و چشمانم خشکی غریب گونه‌هایم و آشنای همیشگی لبهایم را پایان می‌دهد
می‌گویم: "من با تو زندگی کردم، با تو خندیدم، با تو گرییدم، از تو نفس کشیدم و با تو زنده ماندم. از کودکی از روزی که شهر را به یاد دارم در کوچه‌ها، در مدرسه، در خیابان و هر گوشه، هر لحظه و همیشه، در جستجویت گشتم، گشتم و گشتم. شبها در رویا در آنچه از بهشت به یاد دارم، در باغها، در راهها، کنار رودها و دریاها، با تو گشتم، گشتم و گشتم

از تنهاییت در باغ گفتی، گفتم تو که گلی و باغ پر است از گلهای همچون تو. اگر نه به زیبایی و خوشبویی تو، ولی از جنس تو. نه، تنهایی مال تو نیست، تنهایی مال این باغبان پیر و خسته است که خوب می‌داند باغبانی را هم نمی‌داند. از ترس همین نیز، آن یک شاخه گل یاس را هم که تمام خاطره‌اش از آسمان است، در آن یک وجب باغچه‌اش که تمام زمینش از کویر سرخ دل است، نمی‌کارد، که مبادا

گل یاس از ته دل، همانجا که داغ اسمت هنوز تازه است و از سوزش، عطر یاس برمی‌خیزد، دوستت دارم. با دانه‌دانه های از هم گسیخته وجودم، یکصدا دوستت دارم
دوستت دارم، آن‌گونه که باز، آزاد و رها، بالها را باز و از میان ابرها راه را باز و باز پرواز را در آسمان ساز می‌نماید. آنچنان که می‌خواهد بالهای سوخته‌اش را مرهم گذارد و پر کشد تا بالا. آن‌قدر بالا که سایه‌اش، بزرگی روحش را بر زمین نقاشی کند و در آن سایه سوزان آفتاب را از سر تمام یاسها کم کند

تو سرکشی من را دیدی، ولی غرورت را نه. باز به سرم دست نوازش کشیدی، می‌خواهم آن دست را ببوسم. دستی که زندگی می‌بخشد. دستی که آب تشنگی من از لای انگشتانش می‌چکد
دستی که در دست دیگر خداست و من شبهای تنهایی دستم را در دست خدا می‌گذارم تا با دست دیگرش، نوازشش کنم

دستی که ارزشمندترین گمشده‌هایم را یافت و در پس کوچه‌های نوازش پنهان کرد، تا برده رنج خود بیابم گنج را، در پشت کوه دوری، در